Ons oerinstinct bij pasgeborenen

Hé wat ben jij een toffe baby!

Verliefd kijkt de kraamvisite naar mijn pasgeboren baby. Ze bukken zich naar haar toe en met een koeteldekoet stemmetje beginnen ze tegen haar te praten zoals kraamvisite dat doorgaans doet. Kreten als, ah wat een schatje/ah moet je nou huilen/oh zit je even te poepen? volgen zich in razend tempo op. Ik aanschouw het tafereel en verwonder mij over ‘het babyniveau’ waarop mensen automatisch gaan praten als er een baby binnen een straal van een meter is. Ik heb nog nooit een man met een zware stem horen zeggen: Hé wat ben jij een toffe baby! Nee, geheel op de automatische piloot gaan we met een hoger lief stemmetje praten tegen baby’s. Ja, ook stoere mannen.

Veiligheid

Alle ouders zullen ernaar streven dat een kind zich veilig voelt en opgroeit tot een gelukkig persoon dat zich staande kan houden in de maatschappij. Hierin is een van de noodzakelijkste factoren de hechting in het eerste jaar. De hechting tussen de ouders en het kind gaat in de meeste gevallen ‘vanzelf’. Dit wil zeggen dat er sprake is van een natuurlijk proces dat – als alle omstandigheden normaal zijn – de pasgeboren baby een veilig gevoel geeft. En dat allemaal dankzij onze instincten.

Veilig gehechte kinderen durven de omgeving te onderzoeken in nabijheid van hun moeder. Ze gaan vrij gemakkelijk om met vreemden in aanwezigheid van hun moeder. Bij weggaan van de moeder is verdriet normaal en bij terugkomst van moeder reageren ze positief op haar en zijn ze makkelijk te troosten. Kort na de hereniging gaan ze weer rustig verder spelen en onderzoeken.

  1. Een gezonde baby. Een gezonde volle baby zonder afwijkingen draagt bij aan een goed hechtingsproces. Kinderen met een aangeboren afwijking lopen meer risico in het bereiken van veilige hechting. Dit is een biologisch proces wat zijn oorsprong vindt in de primitieve oertijd. “In tijden van extreme voedselschaarste schatte moeders in, welk kind het sterkste was en dus de grootste kans van overleven had. Bij een negatieve inschatting bleken mensenmoeders in staat te zijn tot doding (ja dat klinkt qru he?) of te vondeling leggen”. Nou is dit in tijden van bewust ouderschap geen issue meer en kunnen we ons door de technieken van tegenwoordig tijdig voorbereiden op aangeboren afwijkingen, maar de restjes van dit fenomeen zien we tegenwoordig nog steeds terugkomen. Bij de geboorte is de inspectie van de moeder of haar kind gezond is de eerste stap in het hechtingsproces.
  2. Zorggedrag. In de tijd die volgt zal de baby met zijn gedrag ervoor zorgen dat volwassenen in de buurt blijven en hem verzorgen. Lokgedrag en zorggedrag zijn beiden voorgeprogrammeerd en verlopen automatisch. De zuigreflex heeft naast in de voedingsbehoefte te voorzien ook als doel om de moeder dichtbij te houden.
  3. Hoge zangerige stem. Baby’s hebben een voorkeur voor menselijke stemmen, vooral hoge zangerige stemmen. Mensen gaan niet voor niets automatisch met een hogere stem praten tegen baby’s. Dit is voorgeprogrammeerd gedrag wat een baby een veilig gevoel geeft. Tevens is dit een reden waarom baby’s meestal de voorkeur geven aan moeder boven vader.
  4. Hartslag. Moeders bieden pasgeborenen meestal eerst automatisch de borst aan de hartzijde aan. Ook baby’s hebben voorkeur voor de linkertepel vanwege het vertrouwde geluid van de hartslag. Niet zo gek ook dus dat baby’s rustig worden als ze op de borst van hun moeder liggen.
  5. Oogcontact. Bij het zoeken naar oogcontact met de baby houdt men automatisch 20 cm afstand van de baby’s gezicht, dit is de afstand waarop de baby het beste ziet en dus het beste gerustgesteld kan worden.

♥ Liefs Amanda

Continue Reading

De invloed van testosteron op het gedrag van jongens

Nu heb ik geen direct vergelijkingsmateriaal thuis rondlopen. Maar door de jaren heen heb ik tijdens mijn werk in het onderwijs en de kinderopvang wel degelijk een verschil tussen jongens en meisjes gezien. Zo werk ik momenteel op een kinderdagverblijf waar op mijn groep een explosie van testosteron rondloopt. De jongetjes zijn duidelijk in de meerderheid, en al is geen jongen hetzelfde, ik ben wel degelijk van mening dat het begrip uitrazen een noodzakelijk kwaad is binnen deze groep kinderen.

Mijn interesse wordt dan ook getriggerd door de vraag waar dat drukke gedrag vandaan komt. Waarom is een jongensgezin vaak fysiek drukker en waarom worden jongens zo opgewonden door geweld en agressie?

Martine Delfos schreef een bult aan leuke boeken en artikelen over de duidelijke verschillen tussen jongens en meisjes in de huidige maatschappij die mij enorm inspireren om mijn visie op het gedrag van kinderen eens door een andere bril te bekijken.

 

De kracht van testosteron

Verklaring voor druk gedrag bij jongens kan onder andere worden gezocht in de productie van testosteron. Dit vindt bij jongens in de baarmoeder al in grotere hoeveelheden plaats en heeft invloed op de ontwikkeling van de hersenen van jongens.

De productie van testosteron remt de ontwikkeling van de linker hersenhelft en stimuleert de ontwikkeling van de rechterhersenhelft. Dit heeft als gevolg voor mannen dat de taalontwikkeling minder ontwikkeld is  (vaker stotteren, dyslexie en linkshandigheid). En blijkt de rechter hersenhelft juist sterker ontwikkeld (rekenen en wiskunde). Daarnaast heeft het invloed op een verminderd empathisch vermogen, minder angst voor gevaar en een sterk gevoel voor competitie.

Ook is er een verband op te merken tussen het testosterongehalte en agressie. Dit is al zichtbaar bij baby’s. Meisjes kiezen vaker zachte knuffels met zachte kleuren, terwijl jongens vaker hard en felgekleurd speelgoed kiezen. In de kleutertijd spelen meisjes liever coöperatief in kleine groepjes terwijl jongens vaak in grote groepen rennen, klimmen en stoeien. Jongens zijn tevens erg geïnteresseerd in spellen met geweld. Testosteron zorgt er ook voor dat jongens daadkrachtiger zijn bij gevaar. Ze kiezen meestal voor fight or flight. Terwijl vrouwen zich juist meer richten op de zorg om hen heen.

Waarom jongens slopen

Jongens willen graag door middel van fysiek spel onderzoeken hoe een situatie in elkaar zit. Om diepte te onderzoeken stort een jongen zich van de bank om te kijken hoe groot de afstand tot de vloer is en een meisje observeert voorzichtig de hoogte om een goede inschatting te maken. Als je een groepje kleuters aan een klei taakje zet zul je al snel opmerken dat de meisjes netjes met vormpjes aan de slag gaan, terwijl jongens de klei kneden, erin prikken en deze over de tafel uitsmeren. Resultaat bij de meisjes is een keurig afgerond werkje, resultaat bij de jongens: ‘chaos’, aldus zo is onze neiging om het jongensresultaat te beoordelen. Maar eigenlijk wordt hier heel goed duidelijk dat het wel degelijk een doel heeft wat de jongens aan het doen zijn. Ze onderzoeken namelijk het materiaal. Een jongen zet hier eigenlijk gewoon zijn technische kant aan het werk.

Wat wij zien als slopen is eigenlijk het onderzoeken van de technische mogelijkheden van materiaal.

Observeer eens als een man

Vrouwelijk opvoeders irriteren zich al gauw aan het ruwe spel van jongens. Doe eens rustig! Pas op! Kijk uit! Straks doen jullie elkaar pijn! Het zijn een aantal kreten die vrouwen vaak naar het hoofd van jongens slingeren omdat ze de situatie ‘te spannend’ vinden worden. Het blijkt dat mannelijke opvoeders geen moeite hebben met dit gedrag. Mannen begrijpen dit gedrag en zien het grote gevaar er ook niet van in. Dit maakt duidelijk dat het ruwe spel van jongens vaak ten onrechte negatief wordt beoordeeld door vrouwen en dat jongens dus vaak te maken hebben met negatieve reacties op hun gedrag, wat  hun ontwikkeling niet ten goede komt.

jongens-stoeien

Jongens spelen graag in grote groepen, maar zodra onduidelijk is wie ‘de baas’ is in de groep ontstaat er onrust binnen de groep. Er moet sprake zijn van een hiërarchie, dat geeft rust voor jongens. Er is dan ook sprake van een pikorde, deze wordt vastgesteld door letterlijk uit te vechten wie de sterkste is. Jongens doen dit steeds opnieuw bijvoorbeeld als er een nieuw jongetje in de klas komt, omdat dit veiligheid biedt. Dit gaat dan ook gepaard met de nodig blauwe plekken. Als jongens ouder worden gaat dit gedrag over in wie de duurste auto heeft het hoogste inkomen enz.

Meisjes (en vrouwen) zoeken veiligheid op een andere manier, niet in wie fysiek het sterkst is, maar in wie het liefst gevonden wordt. Lief gevonden worden biedt veiligheid: wie men lief vindt, valt men in principe niet aan. Waar jongens hun aangeboren neiging tot agressie inzetten via competitie om overwicht te hebben, zetten meisjes hun aangeboren neiging tot empathie in om veiligheid te creëren. Ze doen aardig naar anderen. De ander moet overigens niet in de gaten hebben dat het aardige gedrag dit doel heeft, anders wordt het onecht gevonden en ‘telt’ het niet als ‘aardig’, maar als ‘schijnheilig’ of ‘manipulatief’.

 

Kortom deze feitjes hebben mij als ‘pedagoog’ toch de ogen geopend en zijn altijd goed om in je achterhoofd te houden op het moment dat je je afvraagt wat de onrust in een groep veroorzaakt. Door in te spelen op de biologische kenmerken van jongens en meisjes kom je weer een stapje verder in je rol van pedagoog. Daarbij is het natuurlijk van belang om in je achterhoofd te houden dat geen enkel kind hetzelfde is en er altijd onderlinge verschillen zijn. 

♥ Amanda

 

Continue Reading

Mijn instagram issue: afgetrainde body’s

Ik ben er nog niet uit wat het is, maar iets aan instagram triggert mij waardoor ik het leuk vind om al die foto’s te bekijken. Ik bewonder het hoe mooi men foto’s kan maken met telefoons. Ik oefen me een ongeluk met standen, filters, hoeken, licht enzovoort, maar helaas ik heb dat talent niet zo geloof ik.

Blote buiken brigade

Terwijl ik voor de zoveelste keer door het instagram scherm met nieuwe foto’s scrol, valt het mij op dat het aantal foto’s van vrouwen met blote strakke afgetrainde buiken in forse mate toeneemt. Allemaal knap, allemaal strak en allemaal perfect op de kiek vastgelegd in een strakke legging.

Ik kijk ernaar terwijl ik weemoedig het kwabje dat net over mijn broek heen komt zetten, in mijn skinny jeans prop. Niet dat ik te klagen heb, maar na die zwangerschap bestaat mijn buik uit compartimenten van opgerekt weefsel die vrolijk meedeinen als ik achter mijn dreumes aanhuppel.

Hype

Het is een hype, een foto in je halve naakte blootje. En allemaal in dezelfde pose! Als gevolg op chiazaadjes en tarwegrassen gaan we nu massaal aan de sport en leggen we vooral alles vast op camera. Ik vraag me alleen maar af WAAROM? Is het de kick van de complimentjes? Het aantal likes? De drang naar succes? Is het een verslaving? Oef.. de bewijsdrang blijkt maar weer groots in de online wereld.

Dus, sportief Instagram meisje (want ja het zijn meestal meisjes): ja ik vind dat je er goed uitziet, en ja ik vind het knap dat je dit met veel sporten hebt bereikt. Maar nee, ik hoef dat niet elke dag te zien, want daar krijg ik een soort complex van, terwijl ik daar echt geen reden voor heb.. maar het gebeurt toch, bijna. Nu denk jij weer “ja, en.. niet mijn probleem?!” Geef ik je gelijk in, hou dat vooral vast, want alleen met zo’n mentaliteit ben je in staat tot blote buiken selfies. Het ligt ook grotendeels aan mijzelf, omdat ik het mij aantrek en er klaarblijkelijk toch een stukje jaloezie in mij zit. Bluh.

Ik ga nu mijn reepje chocolade verorberen. Terwijl ik mijn buik inhoud. En mijn kwabje verstop. En Instagram foto’s bekijk.

Toch knaagt de vraag wat mensen drijft om zoveel (blote)selfies te plaatsen en hoe het komt dat ik zo’n anti gevoel ervaar over al die ‘afgetrainde lichamen’. En dan eens even verder kijken dan jaloezie;-)


Uit onderzoek van Swann e.a. (1987) blijkt dat mensen de behoefte hebben om reacties op te wekken die het zelfbeeld bevestigen. Ook blijkt dat we ‘onszelf-bevestigende informatie’ beter onthouden en accepteren. De sociale vergelijkingstheorie gaat ervan uit dat wij er zeker van willen zijn dat onze mening klopt. Dus wenden we ons tot anderen om onze meningen en zienswijzen te toetsen. In dit geval in de vorm van selfies op social media en de gewenste positieve reacties die hier op volgen. 

De reden dat ik een negatief gevoel ervaar bij het zien van dit soort selfies, kan natuurlijk worden verklaard door jaloezie. Het is mij vooralsnog niet gelukt zo strak in mijn vel te zitten, dat klopt. Maar ook kan het negatieve gevoel worden verklaard door het feit dat ik mij niet kan conformeren naar deze mensen. Het blijkt dat men sociale partners uitzoekt op basis van overeenkomsten in eigenschappen, competenties en uiterlijk. Zo’n overeenkomende sociale relatie zien we dan als ‘wij-groep’. Maar mensen die hiervan afwijken zien we automatisch als een zij-groep en uit onderzoek blijkt dat wij als vanzelf meer negatieve gevoelens ontwikkelen over een zij-groep. et voila!

♥ Amanda

 

 

Continue Reading