Hoe onze wereld een beetje instortte op 4 december

Zwanger

“Ehh, Steef… volgens mij ben ik zwanger”. Plotseling was het daar, een positieve zwangerschapstest.

Noem het rustig een moment van onoplettendheid, of gewoon eigen schuld dikke bult, maar na de ergste paniek (want: Moeten we een nieuwe auto? Net de babyspullen verkocht en kinderdagverblijfkosten die de pan uitrijzen), waren we voorzichtig blij.

We besloten 3 kinderen hoe dan ook op de achterbank van onze ford focus te proppen. En babyspullen.. ach wat heb je nou eigenlijk nodig. Een kind dat snel doorslaapt, dat heb ik vooral nodig. Dus een bedje aanschaffen met doorslaapsensoren leek mij wel een strak plan. Is vast de moeilijkheid niet.

Toch bekroop mij elke dag een onrustig gevoel; het is niet goed. Maar waarom niet? Wekenlang worstel ik met negatieve gevoelens rondom deze zwangerschap, alles in mij schreeuwt dat dit niet goed is. Maar dat durf ik niet hardop uit te spreken. De angst voor een kindje dat ‘iets’  heeft is zo ontzettend groot dat ik soms de controle over mijn emoties kwijtraak en soms gewoon geen emoties heb. De verloskundige probeert mij nog gerust te stellen dat dit heel normaal is bij een derde zwangerschap. Dat zal, misschien stel ik me aan, zou kunnen.

Ondertussen ben ik 24/7 misselijk en loop ik rond als een zombie, knagend aan soepstengels om de misselijkheid te overleven. Meestal een goed teken toch?

We zien elke echo een kloppend hartje, het kindje groeit goed. Elke week voel ik mezelf een stukje meer rust krijgen over de zwangerschap en op 24 november durven we het aan om de meiden te vertellen dat ze grote zus worden. Feest natuurlijk, Nine kan alleen maar roepen dat ze een zusje krijgt. Als ik aangeef dat het ook een broertje kan worden tettert ze dwars door mij heen dat ze een zusje krijgt. Niet 1x. Niet 2x. De rest van de dag. En de daarop volgende dagen. Volhardend karakter noem ik dat. Lize maakt zich vooral druk om hoe de baby er ooit uit moet. Voorheen kon ik nog goed wegkomen met ‘daar helpt de dokter bij’ , maar toen ze mij ging aanvullen met een bloederig verhaal over een schaar en een buik openknippen, wist ik dat ik met een nieuw verhaal moest komen. Ik broed nog op een goed verhaal op kleuterniveau. Ik vrees dat het de eerlijke versie wordt.

Gezamenlijk gaan we naar de echo en hiermee groeit mijn vertrouwen in de zwangerschap weer een beetje. Op sommige momenten fantaseer ik zelfs over een pasgeboren baby en voel ik daar blijdschap bij. Het gaat de goede kant op met mijn emoties, maar de angst voor ‘iets’ blijft zo sterk in mijn hoofd zitten.

Verontrustende echo

4 december 2019, de dag dat we voor een termijnecho bij de verloskundige zitten om de uitgerekende datum te berekenen. We kuieren nog wat over de NIPT test en de stomme kosten die daaraan verbonden zijn. Niet wetende dat we nooit tot dat moment zullen komen.

Dat zou toch fantastisch zijn, dat je ook jongens kan fabriceren?

Op het scherm komt een hupsende en wiebelende baby van 11 weken in beeld. 20 juni zal de verwachte bevaldatum zijn en een eerste inschatting geeft aan dat dit mogelijk een jongetje is. “Dat zou toch fantastisch zijn, dat je ook jongens kan fabriceren, hé steef?” grap ik nog. Stukje bij beetje opluchting, maar dat ene onrustige gevoel blijft. De verloskundige is erg druk en geconcentreerd om ons kindje op allerlei manieren in beeld te brengen, iets te veel zou je kunnen zeggen. De vraag ‘zie je iets afwijkends?’ kan ik dan ook niet voor me houden. De verloskundige legt uit dat ze twijfelt over wat ze ziet. Na verschillende metingen geeft de verloskundige aan dat ze vermoedt dat de baby een verdikte nekplooi heeft en ook wat vocht rondom buik en hoofd heeft. Dit geeft een erg hoog risico op aangeboren afwijkingen.

– Ik breek, dit moment, deze angst. Het heeft er vanaf het allereerste moment al gezeten. Dit was alles waar ik zo voor vreesde en waarom ik diep van binnen niet oprecht blij kon zijn met deze zwangerschap. Alles in mij zegt meteen: Dit is niet goed.

Houd rekening met het ergste

Diezelfde middag zaten we met spoed in het streekziekenhuis voor een uitgebreidere echo door een gynaecoloog. Hier werd de hoop nog minder. Gezien het vocht dat zich rondom het kindje had gevestigd werd de harde conclusie getrokken dat dit kindje het zwaar heeft. De kans op een miskraam in de komende dagen en weken is erg groot. Dit in combinatie met de verdikte nekplooi van 6 mm geeft 95% kans op een kind dat geen kwaliteit van leven heeft. Houdt rekening met het ergste, was de boodschap waarmee naar huis werden gestuurd.

*stilte

*janken

*stilte

*waarom? verdomme Waarom?

*Stilte

*Ik zie een levend kindje waar alles aan zit. Waar-om?

Aangeslagen en vol verdriet gaan we naar huis, waar 2 prachtige meisjes op ons wachten. Meisjes die zich enorm verheugen op een broertje op zusje. Hoe leg je dit uit? Een week geleden hebben we ze verteld dat er een baby op komst is en precies een week later prikken we die ballon weer kapot. Ergens breekt dit mijn hart nog meer, de tranen van Lize die zo goed beseft dat er een grote kans is dat dit broertje of zusje nooit geboren gaat worden.

Op ons tandvlees vieren we nog even Sinterklaas tussendoor, want ja, die beste man kan er ook niks aan doen dat we uitgerekend nu dit nieuws krijgen.

Onderzoek in het AMC

2 dagen later melden wij ons op de afdeling prenatale diagnostiek van het AMC, waar we met spoed naar zijn doorgestuurd. Het voelt bizar dat we op deze afdeling rondlopen. Ik zie andere stellen hier rondlopen en vraag mij af wat er met hun baby aan de hand is. Hoe groot zijn hun zorgen? Ik verwonder mij over het prachtige en moeilijke vakgebied dat deze artsen uitvoeren.

We treffen een ontzettend aardige arts die alle tijd voor ons neemt om de situatie te bespreken. Na een uitgebreide echo weten we niet veel meer dan dat de nekplooi extreem verdikt is en het vocht volgens deze arts ‘wel meevalt’. Het hartje zou gezien de echo wat minder goed doorbloed kunnen zijn, maar daar is eigenlijk weinig over te zeggen met een termijn van 11 weken. We laten een vlokkentest uitvoeren en de komende weken wachten we op de uitslag of de chromosomen in orde zijn.

Ergens is het oordeel van deze arts milder. Geeft dat hoop of maakt dit het juist lastiger? Mijn emoties vliegen alle kanten op en heel eerlijk houden we nu dan ook rekening met het feit dat we de zwangerschap wellicht moeten afbreken.

Kerst zal het hoe dan ook worden, met boom, truffelmayo en een freaking chocoladefontein

Ik beland in het moment dat het hele leven me even totaal gestolen kan worden. Waar ben ik in vredesnaam in terecht gekomen? Op de terugweg van het ziekenhuis heb ik als opfleurend gebaar een kerstboom achterin mijn auto gepropt. Je dacht toch niet dat ik m’n zo geliefde kerstperiode ga laten verpesten door dit nieuws he? Kerst zal het hoe dan ook worden, met boom, truffelmayo en een freaking chocoladefontein. De baby zal zijn 3 gangen kerstmenu krijgen, en wat voor een. Met of zonder tranen. Oke, klopt dat klinkt heel mans. Eerlijk, het liefst trek ik een fles wijn (of 3) open om de emoties voor een paar uurtjes te verzachten. Maar ik heb die controle. Ik kan dit. Voor even.

De rest van het weekend lig ik in mijn bed. Slapend, starend, nadenkend, kapot, overstuur, misselijk en verloren. Die gekochte kerstboom zette zeg maar weinig zoden aan de dijk.

 

Wordt vervolgd.. ♥

You may also like