Lekker taalvaardig met Ammie & PimPim

Ammieeee! Ammieeee! Zo klinkt het schattige peuterstemmetje van onderaan de trap. Verbaasd vraag ik mij af of ik ‘het zojuist gehoorde’ goed heb gehoord.

Voor de Leek:

Am, zo noemt zo’n beetje iedereen mij als ‘gezellige’ afkorting van Amanda. Vraag me niet waarom, want deze verkorting heeft ook pas sinds 10 jaar voet aan wal gekregen. En als koosnaampje komt er vanuit mijn hubbie wel eens een liefkozende ammie voorbij. Ach.. het went, zullen we maar zeggen. Ik noem Stefan ook nooit Stefan, maar Steef! Stefan is gewoon te lang als je dagelijks op elkaars lip zit. 

Mijn lieftallige peuter is hard op weg om haar vocabulaire uit te breiden. Dagelijks sta ik versteld van de woorden en zinnen die uit worden gekraamd. Zo ook papa en mama’s nieuwe naam: Ammie en Steef. Toen ik eenmaal doorhad dat ze dit echt gewoon zegt als ze ons roept, kon je mij afvoeren. Lize, wie is Ammie? Mama! (Yes it’s true). Je staat er simpelweg niet bij stil hoe vaak je bepaalde woorden gebruikt in het dagelijks leven.

In het kader van de kerst leek het mij leuk om een soort van kersttrui voor madame aan te schaffen. Een leuke, niet al te hysterische trui. Het was raak bij de hema, met jawel, een leuke pinguïn erop. Normaal ben ik niet zo van de dierenprintjes en van Disney figuren op kleding spring ik ook geen gat in de lucht.. Totdat ik het gelukkige gezicht van mijn kleine peuter zag toen ze de kersttrui aan mocht. ‘Ohhhh isse mooi mama!’ (Oke, smelt). Ik vertelde haar heel informatief dat er een ‘PINGUÏN’ op staat, heilig in de veronderstelling dat dat soort woorden toch echt nog wat hoog gegrepen waren. Maar de rest van de dag vulde zich met kijken naar haar mooie trui waar PIMPIM opstaat. En PIMPIM die slaapt. Zodra haar jas uit of aan gaat, hoor ik tig keer, ‘Oohhhhhh PIMPIM slaapt mama! Hallo PIMPIM!’ Juist ja, de kersttrui met PIMPIM is dus een hit en heeft direct een nieuw woord aan haar vocabulaire toegevoegd. Toen we vervolgens de kerstboom gingen opzetten met bijbehorende Sneeuwman en Sneeuwpop werden deze ook maar even gebombardeerd tot PIMPIM.

Lize komt op een leeftijd dat ze zelf heel goed aan kan geven waar ze trek in heeft en wat ze minder lekker vindt. Zo ook met fruit. Ik wijs naar de fruitschaal en vraag haar of ze een stukje fruit wilt. Dat wilt ze en ik stel voor om een banaan te eten. Nee, Niet naan! Die! (Visualiseer de fruitschaal even: een banaan, een mandarijn, een appel en een mango). Oh, wil je dan liever een appeltje misschien? ‘Nee! mamo! Mamo? Wat bedoel je precies?’ Ik laat het haar aanwijzen en kom tot de conclusie dat mevrouw de mango bedoeld. ‘Huh, wil je een mango? Dat ding eten we bijna nooit, hoe ken je dat nou weer?’ Maarja, stiekem toch ook wel erg trots op deze taal-uitschieter schil ik dan met liefde de mango in stukjes (Die eigenlijk voor wat anders bedoeld was). Hmmm.. Lekker mamo! Zei ze nog toen we samen een hele mango weg zaten te schransen.

In het kader van ‘juist opvoeden’ doen we ons best om Lize aan te leren dat ze haar spullen moet opruimen zodra ze wat anders gaat doen. Gelukkig gaat dit aanleren redelijk soepel, ik geniet er maar van dat ze het nu nog leuk vindt! Al een aantal dagen smeet ze rond met het woord ‘omnuiten‘ alsof haar leven ervan af hing. Ik begreep er geen snars van. Wat is omnuiten? Het klinkt in ieder geval als een lelijk scheldwoord: En nou omnuiten jij! Totdat ik eindelijk de link legde met opruimen. Koekoek!! Ik kwam niet meer bij na deze ontdekking. Maar even serieus; het ‘omnuiten’ neemt wat drastische vormen aan in huize van der Meer. Nou zijn we nogal gul met het geven van complimentjes en is ze wellicht besmet met het nogal opruimerige karakter van ‘Steef’ (;-)). Maar nu heb ik dus 2 panische exemplaren rondlopen die in de ban zijn van opruimen. Ze wilt daadwerkelijk alles opruimen. Mijn telefoon die op tafel ligt, mijn schoenen die onder de tafel geschoven zijn, Het lege kopje koffie op de tafel, het boekje dat ik zojuist aan het lezen was en zelfs mijn sjaal die ik graag binnen draag (Ja dat is inderdaad  niet logisch voor een kind) moeten we elke dag weer omnuiten. Soms ren ik dus achter mijn eigen peuter aan omdat ze mijn hele dagindeling aan het opruimen is. Tegelijkertijd voel ik me dan zo’n lulletje rozenwater dat terecht wordt gewezen door haar eigen kind. Maarja, ik lach er maar om en houd mij vast aan het feit dat het een fase is. Als ze 16 is zal ik haar nog wel eens wijzen op de regels van het ‘omnuiten’.

Wat hebben we op opvoedkundig gebied nou geleerd van dit tafereel?

  • Dat ik niet meer moet zeggen dat ik god verdom, uit voorzorg.
  • Dat kut, shit, fuck en kak even tijdelijk uitgeschakeld zijn.
  • Dat je soms best je mode-ego aan de kant mag schuiven om je dochter gelukkig te zien in een catastrofale modemisser
  • Dat kinderen van exotisch fruit houden
  • Dat mama wat meer aan haar opruim-skills mag werken, wilt ze wat beter in het gezinsplaatje passen.

*Wink Wink*

♥ Liefs Amanda

P.S. Mocht je nou toch wat geïnteresseerd zijn in het feit of jouw kind zich wel volgens het boekje ontwikkeld op taalgebied, lees hier dan even verder over taalontwikkeling..

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *