Klaagzang: Hoe overleef ik mijn tweede zwangerschap?

Wat was het stil hé, ik weet het. Ik schaam mij diep. Maar de motivatie om te schrijven was even zoek. En dat had alles te maken met deze tweede zwangerschap, waarvan momenteel het einde in zicht is. Mocht je nou geen zin hebben in een persoonlijk verhaal met een ietwat negatief karakter, lees dan vooral niet verder!

Ik had me zo enorm verheugd op het weer zwanger zijn, misschien iets teveel zelfs. Want godallejezus, wat is een tweede zwangerschap zwaar. Ik wil echt niet teveel klagen hoor.. Nouja, eigenlijk wel. JA het is een wonder, en JA ik ben dankbaar, maar Nee het is gewoon niet zo leuk als bij de eerste keer zwanger zijn. Voor mij niet in ieder geval.

Vanaf het moment dat ik geteisterd werd door de misselijkheid heb ik mij dagelijks afgevraagd waar ik in godsnaam weer aan begonnen was. Even liggen op de bank met een serie is er niet bij, want een stuiterende dreumes/peuter die al vroeg het woordje nee heeft ontdekt wilt de hele dag ‘pelen’, zit uitgerekend nu  in een soort fase waarbij het voor elk slaapje een must is om een half uur te krijsen in bed.

Na 3 maanden, bestond de klaagzang voornamelijk nog uit enorme vermoeidheid. Genieten van het zwanger zijn deed ik eigenlijk niet. Het zat me vooral in de weg, zelfs het aankomen en dikker worden vond ik verschrikkelijk.

Ik voelde me een enorme zeekoe door mijn snelgroeiende buik en het stijgende nummertje op de weegschaal.

Deels werd dat ook veroorzaakt doordat men om mij heen mijn buik al zooo groot vond en doordat andere zwangeren op zeer vrolijke toon lieten weten ‘nog maar’ 3 kilo te zijn aangekomen. Pfoe..! Nice for you girl.. nee ik toch wel iets meer kilo’s. Ja echt waar.. Ja, nee het klopt inderdaad dat het niks zegt, ja het is inderdaad ook bij iedereen anders.. (@^&*grrr&^%$)

 

Met 30 weken lukte het niet meer om een fatsoenlijke collega te zijn (Lees: tillen en schoonmaken werd te zwaar) en raakte ik in de ziektewet. Hierdoor merkte ik al snel dat ik me psychisch en fysiek weer beter ging voelen. De enorme pijn in mijn lijf nam af, ik sliep weer beter, ik schafte zelfs mijn middagdutje af. En last but not least, ik voelde me weer ontzettend blij, heb zin om leuke dingen te doen en ik merk dat ik meer geduld en energie heb. Momenteel zit ik in mijn 3e week thuis en ik kan niet anders zeggen dan dat ik mij de hele zwangerschap nog niet zo lekker heb gevoeld. Ik kan eindelijk een beetje genieten van het zwanger zijn en ik kijk zelfs enorm uit naar de komst van de kleine spruit.

Nu terugkijkend op de afgelopen periode ben ik mij toch wel bewust geworden van het feit dat dit geen leuke periode was. Het verschil met nu is dusdanig groot dat ik hier toch wel van ben geschrokken en ziekmelden een goede keus was. Zwanger zijn is tenslotte een bijzondere periode in je leven die je niet snel meer over kunt doen (Nouja, kan wel.. maar dat is een persoonlijke keuze). Moraal van het verhaal is dan ook dat je ervan moet genieten en als dat niet lukt, je er alles aan moet doen om wel het gelukkige gevoel boven te krijgen door wellicht andere keuzes te maken.

En Ja! Ik heb ook weer zin en inspiratie om over leuke dingen te schrijven.

Er staan al een paar leuke onderwerpen op mijn to do lijstje! Hopelijk tot snel!

♥ Amanda

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *