De puberteit, is die echt zo heftig?

Er zijn van die dagen, dan lijkt het of alle puberkinderen massaal het huis hebben verlaten om gezellig een kliekje te vormen dat luidkeels de straat in beslag neemt. Hoe? Door met keiharde muziek aan over straat te fietsen, je brutaal en vaak arrogant aanstarend en dan op het laatste moment arrogant ‘hahaay’ blèrt en ook nog een fatsoenlijk antwoord terugverwacht.

Dat is vaak het moment waarop ik twijfel: Netjes ‘hoi’ terugzeggen, negeren of net zo achterlijk ‘haahay’ terug blèren.

Overweging : Als ik wat terugzeg, lachen ze je uit. Als ik niks zeg, lachen ze je uit. Als ik net zo achterlijk en bijdehand ‘hahaay’ terug ga blèren, lachen ze je uit. Lastig keuzes zijn er toch op de wereld..

Als ik met mijn vriendin dit soort pubers tegenkom vragen we ons altijd verwonderend af of wij ook zo waren vroeger. De conclusie is vaak unaniem “Nee joh! Ben je mal, Wij deden wel gek, maar niet zó gek”. Toch? Nouja.. misschien, soms, met een paar breezer in ons mik, of zonder. In ieder geval ontgaat ons nooit de gedachte dat die pubers tegenwoordig toch best wel heftig zijn. Aldus, een stel volwassen geworden mutsen van bijna 30.

100_3862

SANYO DIGITAL CAMERAIMG_20160711_134314

 

 


 

Vanaf ongeveer 12 jaar doet de puberteit zijn intrede, oftewel een kind wilt vanaf nu steeds meer zijn eigen identiteit gaan ontwikkelen. Het is een fase die maatschappelijk vaak wordt bestempeld als moeilijk, heftig en recalcitrant vanuit de puber zelf. Sommige kinderen kunnen meer dan anderen worden bestempeld als extreem puberaal, maar in hoeverre ligt de daadwerkelijke oorzaak bij het kind?

Uiteraard is bij elk kind sprake van een stukje karakter. De ene puber is opvliegender van karakter dan de ander. Ook maakt het ene kind meer hormonale veranderingen door dan de ander, en gaan leeftijdgenootjes een erg grote rol spelen. De ene puber gaat dan ook meer opzoek naar zijn identiteit dan de ander. De rol van ouders in dit proces is van groot belang.  Als ouders niet durven los te laten kan er sprake zijn van heftige botsingen omdat een puber zich meer en meer gaat afzetten tegen zijn ouders.  

Belangrijk is om als ouders te beseffen dat je zelf ook een aandeel hebt in het recalcitrante gedrag van je kind. Hoe meer jij je kind zijn leven wilt bepalen en hem te weinig loslaat in zijn keuzes, hoe meer het kind hier tegen in opstand komt. Uiteraard heeft elk kind sturing nodig en is het niet erg als dat zo nu en dan botst. Belangrijker is om te luisteren naar je kind en zijn ideeën en opvattingen. Ouders zijn er om sturing te geven aan die ideeën en samen een gulden middenweg te vinden, niet om ze te veranderen in iets wat jij zelf goed vindt. Zo kunnen pubers vaak erg experimenteren met leefstijlen en uiterlijk vertoon (vegetarisch, gothic, skaters). Dit is een manier om zijn identiteit te vinden.

Voor veel ouders is de puberteit een lastige periode, misschien nog wel meer dan voor de puber zelf, niet alleen vanwege de pittige strijd die vaak plaatsvindt, maar ook het besef van het losmakingsproces is voor veel ouders (vooral moeders) lastig. Voorheen nam je je kind mee aan de hand en kon je precies vertellen welke keuzes goed voor hem waren. Nu laat datzelfde kind jou hand los en wilt hij op eigen benen staan. Oke, hij voelt zich soms iets té onoverwinnelijk, maar ook dat normaliseert zich weer zodra hij de adolescentie bereikt. 

Verwacht vooral niet van je puber dat hij zich in jou verplaatst, ze hebben nou eenmaal niet het vermogen zich te verplaatsen in jou moedergevoelens. En dat hoort ook niet. Want zeg nou zelf, zo onbezorgd en leuk als de puberteit was, zal het niet gauw meer worden toch? (voor velen dan).   

♥ Amanda

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *