Over baby’s krijgen en anti-slaap praktijken

Natuurlijk ben ik super gelukkig dat we weer een baby’tje mogen krijgen en probeer ik zoveel mogelijk te genieten van deze zwangerschap. Maar eerlijk gezegd kwam er wel een lichtelijke paniek opzetten omdat ik nu weet wat er komen gaat (waarschijnlijk). Waar ik  bij Lize alles vrij zonnig inzag, ken ik nu de harde werkelijkheid: Storm met af en toe een glimp van de zon.  En ja, dan spreek ik inderdaad voor mijzelf.
Hetgeen waar ik het meest tegenop zie als baby #2 wordt geboren, zijn de gebroken nachten. Ik kon mij er niet zoveel bij voorstellen hoe het zou zijn als je een baby hebt die elke nacht om de zoveel uur gevoed, getroost en gewiegd moet worden. Ik dacht “Dat regelen we wel even” en dan weer vrolijk verder slapen en de baby dus ook. Niet rekening houdend met slaaploosheid door het slaapgebrek, zorgen over of de baby nog wel ademt en pijnlijke tieten die op ontploffen staan.

Nu ben al ik niet bepaald de Doornroosje van de familie. Al sinds mijn schooltijd heb ik grote moeite om een fatsoenlijke nachtrust te pakken. Bij mij gaat het een beetje om en om, de ene nacht slaap ik goed de andere niet. Net zoals oma’s dat zeg maar hebben. Ik slaap vaak onrustig en ik bezit de fantastisch kwaliteit om in bed even een fijn piekermomentje in te lassen. Tijdens mijn zwangerschap sliep ik trouwens als een roosje, wat een uitkomst was dat. Maar dat werd natuurlijk lichtelijk verstoord toen baby Lize zich aandiende en ik mijzelf geen raad wist met mijn overbezorgde gevoelens en hormoonexplosies.

Ik heb zeer zeker een half jaar lang nachten gemaakt van +/- 3 uur. Niet doordat we een kind hadden dat ’s nachts vaak wakker was, nee hoor.. ik was zelf gewoon een beetje van de rel waardoor ik moeite had met inslapen en doorslapen. Ik weet ondertussen dat dit deels werd veroorzaakt door hormonen. Na 6 maanden ging dit beter en werd ik weer een beetje mens. Maar het dromen en slaapwandelen blijft toch een heikel puntje waar het hele gezin soms onder lijdt. Soms werd ik wakker en stond ik midden in de kamer een vrachtwagen tegen te IMG_20160703_201646houden, of duwde ik Stefan bijna uit bed omdat hij zómaar bovenop Lize was gaan liggen. Of die keer dat ik Lize bruut uit bed trok omdat er iets ergs met haar gebeurde.. oepsie! Ook nu storm ik regelmatig de gang op omdat Lize op de overloop rondloopt zonder dat het traphekje dicht is. Zodra het lampje naast mijn bed aan wordt gedaan door manlief die een halve hartverzakking heeft ondergaan door mijn gebrul, ben ik altijd meteen wakker en schaam ik mij diep. Slaapwandelen is zeg maar echt mijn ding. Ik hoop van harte dat ik die genen niet doorgeef, anders kan het nog wel eens druk worden op de gang.

 

Ik kan er nu om lachen, maar in die periode was het weinige slapen een serieus probleem waar je op een gegeven moment psychisch en lichamelijk last van krijgt. Hiervoor ben ik meerdere malen bij de dokter geweest. Met slaapmedicatie kon ik het niet-slapen tijdelijk doorbreken. Maar uiteindelijk is het natuurlijk een psychische en lichamelijke oorzaak die lastig op te lossen is. Ook heb ik de nodige forums afgespeurd naar verhalen van mensen waarin ik herkenning kon vinden. Gelukkig ben ik niet de enige die dit probleem heeft ervaren. Sommige vrouwen blijven nog jarenlang slaapproblemen houden na de geboorte van hun kind. De enige echte oplossing voor dit probleem is in mijn ogen het zoeken naar dingen die ontspannend werken maar tegelijkertijd wel energie kosten. Op die manier ga je voldaan je bed in. Denk aan een dagtripje waarbij je kunt genieten van elkaar, sporten of een (korte) vakantie.  

Nighty Night!

♥ Amanda

 

 

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *