Ons oerinstinct bij pasgeborenen

Hé wat ben jij een toffe baby!

Verliefd kijkt de kraamvisite naar mijn pasgeboren baby. Ze bukken zich naar haar toe en met een koeteldekoet stemmetje beginnen ze tegen haar te praten zoals kraamvisite dat doorgaans doet. Kreten als, ah wat een schatje/ah moet je nou huilen/oh zit je even te poepen? volgen zich in razend tempo op. Ik aanschouw het tafereel en verwonder mij over ‘het babyniveau’ waarop mensen automatisch gaan praten als er een baby binnen een straal van een meter is. Ik heb nog nooit een man met een zware stem horen zeggen: Hé wat ben jij een toffe baby! Nee, geheel op de automatische piloot gaan we met een hoger lief stemmetje praten tegen baby’s. Ja, ook stoere mannen.

Veiligheid

Alle ouders zullen ernaar streven dat een kind zich veilig voelt en opgroeit tot een gelukkig persoon dat zich staande kan houden in de maatschappij. Hierin is een van de noodzakelijkste factoren de hechting in het eerste jaar. De hechting tussen de ouders en het kind gaat in de meeste gevallen ‘vanzelf’. Dit wil zeggen dat er sprake is van een natuurlijk proces dat – als alle omstandigheden normaal zijn – de pasgeboren baby een veilig gevoel geeft. En dat allemaal dankzij onze instincten.

Veilig gehechte kinderen durven de omgeving te onderzoeken in nabijheid van hun moeder. Ze gaan vrij gemakkelijk om met vreemden in aanwezigheid van hun moeder. Bij weggaan van de moeder is verdriet normaal en bij terugkomst van moeder reageren ze positief op haar en zijn ze makkelijk te troosten. Kort na de hereniging gaan ze weer rustig verder spelen en onderzoeken.

  1. Een gezonde baby. Een gezonde volle baby zonder afwijkingen draagt bij aan een goed hechtingsproces. Kinderen met een aangeboren afwijking lopen meer risico in het bereiken van veilige hechting. Dit is een biologisch proces wat zijn oorsprong vindt in de primitieve oertijd. “In tijden van extreme voedselschaarste schatte moeders in, welk kind het sterkste was en dus de grootste kans van overleven had. Bij een negatieve inschatting bleken mensenmoeders in staat te zijn tot doding (ja dat klinkt qru he?) of te vondeling leggen”. Nou is dit in tijden van bewust ouderschap geen issue meer en kunnen we ons door de technieken van tegenwoordig tijdig voorbereiden op aangeboren afwijkingen, maar de restjes van dit fenomeen zien we tegenwoordig nog steeds terugkomen. Bij de geboorte is de inspectie van de moeder of haar kind gezond is de eerste stap in het hechtingsproces.
  2. Zorggedrag. In de tijd die volgt zal de baby met zijn gedrag ervoor zorgen dat volwassenen in de buurt blijven en hem verzorgen. Lokgedrag en zorggedrag zijn beiden voorgeprogrammeerd en verlopen automatisch. De zuigreflex heeft naast in de voedingsbehoefte te voorzien ook als doel om de moeder dichtbij te houden.
  3. Hoge zangerige stem. Baby’s hebben een voorkeur voor menselijke stemmen, vooral hoge zangerige stemmen. Mensen gaan niet voor niets automatisch met een hogere stem praten tegen baby’s. Dit is voorgeprogrammeerd gedrag wat een baby een veilig gevoel geeft. Tevens is dit een reden waarom baby’s meestal de voorkeur geven aan moeder boven vader.
  4. Hartslag. Moeders bieden pasgeborenen meestal eerst automatisch de borst aan de hartzijde aan. Ook baby’s hebben voorkeur voor de linkertepel vanwege het vertrouwde geluid van de hartslag. Niet zo gek ook dus dat baby’s rustig worden als ze op de borst van hun moeder liggen.
  5. Oogcontact. Bij het zoeken naar oogcontact met de baby houdt men automatisch 20 cm afstand van de baby’s gezicht, dit is de afstand waarop de baby het beste ziet en dus het beste gerustgesteld kan worden.

♥ Liefs Amanda

Continue Reading

Borstvoedingsissues

De afgescheurde tepel

Borstvoeden terwijl er visite is of bijna langskomt blijkt wederom een heikel punt te zijn in mijn kraamtijd. Nou ben ik lichtelijk een muts als het gaat om voeden in het openbaar. Dat doe ik gewoon niet graag, nouja.. alleen thuis of in het bijzijn van de vrouwelijke persoontjes in mijn naaste familie. Nu kan het natuurlijk een enkele keer voorkomen dat ik thuis even ongegeneerd aan het voeden ben terwijl er plotseling visite op de stoep staat. Tja, dat betekent dus even snel nadenken: Of ik koppel nu in alle bruutheid af met de consequentie dat mijn tepel er waarschijnlijk half afscheurt (tja, dat afkoppelen is niet mijn ding hoor) en ga boven verder voeden, óf ik waarschuw de visite in kwestie bij binnenkomst dat ik nog even aan het voeden ben.. ervan uitgaande dat ze de onderliggende boodschap – dus blijf even op afstand – wel begrijpen. Omdat ik mijn baby niet uit zijn tevreden momentje wil halen kies ik heel stoer voor de laatste optie. Maar tjonge, mijn visite blijkt daar heulemaaaaaal geen moeite mee te hebben hoor.. en jawel, mijn baby en tiet worden vervolgens vanaf een halve meter afstand bewonderd terwijl mijn baby nog een aai over de bol krijgt. Met een boei van ‘heb ik jou daar’ heb ik toen besloten voortaan toch maar af te koppelen en ergens anders te voeden als er visite langskomt. Die afgescheurde tepel neem ik wel voor lief.

Borstvoedingsmeuk

Borstvoeding geven betekent dat er overal in huis borstvoedingsmeuk rondslingert in de vorm van lek-pads, flesjes, borstkolf en bergen borstvoedvlekkenwas. Met een peuter in huis die zo ongeveer alles exact imiteert levert dit de nodige memorabele taferelen op. Zo wilt mevrouw ook persé met lek-pads in haar shirt rondlopen en rent er dagelijks een peuter door het huis pompend op een kolf die netjes op haar shirt wordt bevestigd in de hoop dat het iets oplevert, en vervolgens zwaar teleurgesteld roept ‘dat ie het niet doet’! Nee schat.. die onschuldige minitietjes van jou gaan voorlopig nog niks doen op het gebied van ´melkies´. Thank god! Dat moest ze even verwerken in de vorm van een flinke jankpartij.

De grondige inspectie

Toch blijft de melkfabriek voor mijn peuter een fascinerend iets. Nou doe ik ook totaal geen moeite om iets af te schermen in haar bijzijn. Maar het is gegarandeerd gespreksonderwerp nummer 1 bij madame. Dusdanig dat ik ervan overtuigd ben dat ze zo zou kunnen aansluiten bij de borstvoedinspectie. Onder de douche moet ik alle zeilen bijzetten om het onderwerp te veranderen naar de belevenissen in de speeltuin terwijl ik probeer te focussen op het insoppen en uitwassen van peuterhaartjes. Op de een of andere manier is het een superrrr leuk onderwerp want vervolgens gaat de interesse weer uit naar haar eigen minitietjes. Oke, just go with the flow!

De tiet- en telefoondeal

Naast dat het natuurlijk úbergezond en fijn is om borstvoeding te geven heb ik toch maar weer een voordeel gevonden ten opzichte van flesvoeding. Tijdens borstvoeding heb je namelijk 1 hand vrij (Oh Yeah), wat het moment uitermate geschikt maakt om de lange lijst met appjes te beantwoorden, social media te checken, boodschappenlijstjes te maken, de agenda bij te werken, rekeningen te betalen, online te shoppen en de administratie te doen. Ja het is echt top die borstvoeding. Nu ik langzaamaan overga op flesvoeding kom ik hoogstwaarschijnlijk vreselijk in tijdsnood. En zit ik binnenkort weer lekker moeilijk te doen door met mijn kin de fles in haar mondje te houden terwijl ik een poging doe om de afstandbediening te pakken te krijgen. Zwaar leeeeven!

♥ Liefs Amanda

Continue Reading

De taalontwikkeling in het kort..

Taalontwikkeling in het kort

Ik merk in mijn omgeving dat veel jonge ouders toch wat onzeker zijn over de taalontwikkeling van hun kind. Ook op consultatiebureaus wordt er op verschillende wijzen gekeken naar de taalontwikkeling. De een grijpt sneller in dan de ander. Tevens speelt de peuterspeelzaal en het kinderdagverblijf hier een grote rol in, aangezien zij steeds vaker gaan werken met programma’s die vroegtijdig taalachterstand constateren. Dat we met z’n allen zo alert zijn op de taalontwikkeling is goed, het is namelijk zo dat taalachterstand in verband wordt gebracht met gedragsproblemen en emotionele problemen. Maar houd in gedachten dat zolang er geen neurologische afwijkingen of taalstoornissen zijn geconstateerd en je thuis en/of via opvangvoorzieningen voldoende taal aanbiedt elk kind taal zal leren. De een zal alleen sneller taalvaardig worden dan de ander. Hierin zijn een aantal factoren van invloed:

  1. Meisjes zijn over het algemeen sneller in hun taalontwikkeling dan jongens. Dit komt doordat de linker hersenhelft, daar waar de taalontwikkeling zich bevindt, bij mannen minder ontwikkeld is dan bij vrouwen. Dit wordt veroorzaakt door de invloed van testosteron in de baarmoeder. Vrouwen hebben hierdoor vaak meer gevoel voor taal en zullen zich tijdens hun vroege peuterjaren dan ook al ontpoppen als ware kletskousen.
  2. De leeftijd waarop geacht wordt dat een kind zich goed duidelijk kan maken in taal ligt ongeveer op 3 jaar. Als het kind op deze leeftijd nog steeds minimaal praat is het van belang dat er verder wordt gekeken.
  3. Het is belangrijk dat er ontwikkeling te zien is in de spraak van het kind. Komen er in de loop van de tijd woordjes bij, zoals: mama, bal, nee, auto enz.. dan is er sprake van een stijgende lijn in zijn ‘taalontwikkeling’. Ook een langzame ontwikkeling is ontwikkeling.

Geloof mij, ik heb al een hoop dreumesen en peuters taalvaardig zien worden en dat doet elk kind op zijn eigen manier! Dus laat je niet onzeker maken doordat het dochtertje van de buurvrouw al hele zinnen maakt en jou zoontje alleen nog maar bal zegt. We kunnen nou eenmaal  niet allemaal dezelfde ontwikkelingslijn volgen, dat zou ook wat saai zijn. Maar om toch een klein beetje houvast te bieden heb ik de verwachte Taalontwikkeling van 0-3 jaar in beeld gebracht.

♥ Liefs Amanda

 

 

 

Continue Reading

Lekker taalvaardig met Ammie & PimPim

Ammieeee! Ammieeee! Zo klinkt het schattige peuterstemmetje van onderaan de trap. Verbaasd vraag ik mij af of ik ‘het zojuist gehoorde’ goed heb gehoord.

Voor de Leek:

Am, zo noemt zo’n beetje iedereen mij als ‘gezellige’ afkorting van Amanda. Vraag me niet waarom, want deze verkorting heeft ook pas sinds 10 jaar voet aan wal gekregen. En als koosnaampje komt er vanuit mijn hubbie wel eens een liefkozende ammie voorbij. Ach.. het went, zullen we maar zeggen. Ik noem Stefan ook nooit Stefan, maar Steef! Stefan is gewoon te lang als je dagelijks op elkaars lip zit. 

Mijn lieftallige peuter is hard op weg om haar vocabulaire uit te breiden. Dagelijks sta ik versteld van de woorden en zinnen die uit worden gekraamd. Zo ook papa en mama’s nieuwe naam: Ammie en Steef. Toen ik eenmaal doorhad dat ze dit echt gewoon zegt als ze ons roept, kon je mij afvoeren. Lize, wie is Ammie? Mama! (Yes it’s true). Je staat er simpelweg niet bij stil hoe vaak je bepaalde woorden gebruikt in het dagelijks leven.

In het kader van de kerst leek het mij leuk om een soort van kersttrui voor madame aan te schaffen. Een leuke, niet al te hysterische trui. Het was raak bij de hema, met jawel, een leuke pinguïn erop. Normaal ben ik niet zo van de dierenprintjes en van Disney figuren op kleding spring ik ook geen gat in de lucht.. Totdat ik het gelukkige gezicht van mijn kleine peuter zag toen ze de kersttrui aan mocht. ‘Ohhhh isse mooi mama!’ (Oke, smelt). Ik vertelde haar heel informatief dat er een ‘PINGUÏN’ op staat, heilig in de veronderstelling dat dat soort woorden toch echt nog wat hoog gegrepen waren. Maar de rest van de dag vulde zich met kijken naar haar mooie trui waar PIMPIM opstaat. En PIMPIM die slaapt. Zodra haar jas uit of aan gaat, hoor ik tig keer, ‘Oohhhhhh PIMPIM slaapt mama! Hallo PIMPIM!’ Juist ja, de kersttrui met PIMPIM is dus een hit en heeft direct een nieuw woord aan haar vocabulaire toegevoegd. Toen we vervolgens de kerstboom gingen opzetten met bijbehorende Sneeuwman en Sneeuwpop werden deze ook maar even gebombardeerd tot PIMPIM.

Lize komt op een leeftijd dat ze zelf heel goed aan kan geven waar ze trek in heeft en wat ze minder lekker vindt. Zo ook met fruit. Ik wijs naar de fruitschaal en vraag haar of ze een stukje fruit wilt. Dat wilt ze en ik stel voor om een banaan te eten. Nee, Niet naan! Die! (Visualiseer de fruitschaal even: een banaan, een mandarijn, een appel en een mango). Oh, wil je dan liever een appeltje misschien? ‘Nee! mamo! Mamo? Wat bedoel je precies?’ Ik laat het haar aanwijzen en kom tot de conclusie dat mevrouw de mango bedoeld. ‘Huh, wil je een mango? Dat ding eten we bijna nooit, hoe ken je dat nou weer?’ Maarja, stiekem toch ook wel erg trots op deze taal-uitschieter schil ik dan met liefde de mango in stukjes (Die eigenlijk voor wat anders bedoeld was). Hmmm.. Lekker mamo! Zei ze nog toen we samen een hele mango weg zaten te schransen.

In het kader van ‘juist opvoeden’ doen we ons best om Lize aan te leren dat ze haar spullen moet opruimen zodra ze wat anders gaat doen. Gelukkig gaat dit aanleren redelijk soepel, ik geniet er maar van dat ze het nu nog leuk vindt! Al een aantal dagen smeet ze rond met het woord ‘omnuiten‘ alsof haar leven ervan af hing. Ik begreep er geen snars van. Wat is omnuiten? Het klinkt in ieder geval als een lelijk scheldwoord: En nou omnuiten jij! Totdat ik eindelijk de link legde met opruimen. Koekoek!! Ik kwam niet meer bij na deze ontdekking. Maar even serieus; het ‘omnuiten’ neemt wat drastische vormen aan in huize van der Meer. Nou zijn we nogal gul met het geven van complimentjes en is ze wellicht besmet met het nogal opruimerige karakter van ‘Steef’ (;-)). Maar nu heb ik dus 2 panische exemplaren rondlopen die in de ban zijn van opruimen. Ze wilt daadwerkelijk alles opruimen. Mijn telefoon die op tafel ligt, mijn schoenen die onder de tafel geschoven zijn, Het lege kopje koffie op de tafel, het boekje dat ik zojuist aan het lezen was en zelfs mijn sjaal die ik graag binnen draag (Ja dat is inderdaad  niet logisch voor een kind) moeten we elke dag weer omnuiten. Soms ren ik dus achter mijn eigen peuter aan omdat ze mijn hele dagindeling aan het opruimen is. Tegelijkertijd voel ik me dan zo’n lulletje rozenwater dat terecht wordt gewezen door haar eigen kind. Maarja, ik lach er maar om en houd mij vast aan het feit dat het een fase is. Als ze 16 is zal ik haar nog wel eens wijzen op de regels van het ‘omnuiten’.

Wat hebben we op opvoedkundig gebied nou geleerd van dit tafereel?

  • Dat ik niet meer moet zeggen dat ik god verdom, uit voorzorg.
  • Dat kut, shit, fuck en kak even tijdelijk uitgeschakeld zijn.
  • Dat je soms best je mode-ego aan de kant mag schuiven om je dochter gelukkig te zien in een catastrofale modemisser
  • Dat kinderen van exotisch fruit houden
  • Dat mama wat meer aan haar opruim-skills mag werken, wilt ze wat beter in het gezinsplaatje passen.

*Wink Wink*

♥ Liefs Amanda

P.S. Mocht je nou toch wat geïnteresseerd zijn in het feit of jouw kind zich wel volgens het boekje ontwikkeld op taalgebied, lees hier dan even verder over taalontwikkeling..

Continue Reading

slaapproblemen bij jonge kinderen

Het is een rustig avondje, Lize is lekker gaan slapen en Stefan en ik kijken gezellig film. Totdat uit het niets een enorm gegil en gekrijs door de babyfoon klinkt. We schieten beiden van de bank en als overbezorgde ouders staan we nog geen 5 seconden later aan Lize haar bedje. Die komt omhoog uit haar bedje en uit reflex pak ik haar op om haar te knuffelen, zoals we vaker doen als ze ’s nachts verdrietig is. Maar nu komt het niet echt binnen, ze nestelt zich weer onder haar dekens met haar knuffel tegen zich aan en slaapt weer verder alsof er niks gebeurd is. Een beetje beduusd lopen wij weer naar beneden. Oke, dat was best een beetje vaag..

Als de babytijd voorbij is

De ergste onderbroken nachten zijn eindelijk achter de rug, hoera! Je kind heeft een goed slaapritme te pakken. Maar vervolgens breekt er een periode aan van wederom onrustig slapen. Kinderen kunnen gillend en huilend wakker worden, als ouder denk je al gauw dat je kind zich vreselijk heeft bezeerd en bereid je je voor op het ergste. Bij je kind aangekomen blijkt er weinig extreems op te merken, enkel een kind dat wat versuft is.

Jonge kinderen kunnen nogal eens onrustig slapen. Met name vanaf 1,5 jaar duiken er nieuwe slaapstoornissen op. Hieronder de 3 meest voorkomende slaapstoornissen bij jonge kinderen. Om dit wat inzichtelijker te maken is het van belang om te begrijpen hoe onze slaapcyclus er doorgaans uitziet.

De REM-slaap is de zogenoemde droomslaap
Een gezonde slaapcyclus van de mens. Hierbij is de REM-slaap de zogenoemde droomslaap.

Slaapstoornissen

  • Pavor Nocturnus: Vanaf 18 maanden kan een kind te maken krijgen met Pavor Nocturnus. Dit is een nachtelijke paniekaanval. Ouders schrikken vaak enorm doordat het kind uit het niets enorm gilt, krijst of huilt. Het kenmerkt zich vervolgens door opengesperde ogen, het kind staart voor zich uit, troosten lukt niet goed en het kind merkt de ouders vaak niet eens op. Het kind valt vaak snel weer in slaap. Dit is een volkomen ‘normaal’ verschijnsel dat voorkomt vanaf 18 maanden. Bekend is dat deze nachtelijke paniekaanvallen worden bevordert door stress. Deze slaapstoornis komt voornamelijk voor in de Non-Rem fase, in fase 4, de diepe slaap. Dit is dan ook de reden dat deze kinderen moeilijk wakker te krijgen zijn.
  • Nachtmerries: Vanaf 3 jaar kunnen kinderen te maken krijgen met nachtmerries. Hierbij worden kinderen direct wakker door een angstige droom en kunnen zich deze ook vaak herinneren. Nachtmerries komen vaak voor tijdens het laatste deel van de slaap, de Rem-slaap, (de droomslaap).
  • Slaapwandelen: Vanaf 4 jaar komt slaapwandelen bij kinderen voor, dit is een vorm van Pavor Nocturnus. Dit komt vaak voor in fase 4 van de Non-Rem slaap tijdens het 1e deel van de nacht, oftewel de diepste slaap. Dit is overigens ook een gevaarlijke slaapstoornis omdat kinderen zich kunnen bezeren.

De meeste slaapstoornissen verdwijnen weer tijdens het ouder worden. Maar kinderen van alle leeftijden kunnen hiermee te maken krijgen. De leeftijdsindicatie is dan ook ruim te interpreteren. De reden dat voornamelijk kinderen met deze slaapstoornissen te maken krijgen zou gezocht kunnen worden in de enorme ontwikkeling die zij doormaken in deze levensfasen. Het brein van een 2/3 jarige is zich in razend tempo aan het ontwikkelen en het kind krijgt soms een hoop prikkels te verduren. ’s Nachts is het moment van verwerken, dus logisch dat dit zich zo nu en dan uit door een paniekaanval of een enge droom.

Liefs ♥ Amanda

Continue Reading

Jij denkt echt dat alles om jou draait he?

Tijd voor een boodschap

Een normale dinsdagmorgen, ik doe op mijn gemakje mijn wekelijkse boodschapjes bij de plaatselijke buurtsuper.

Op de achtergrond hoor ik een moeder mopperen op haar peuter. Zoontje wilt graag de mooie roze biggetjes die zo verleidelijk in het vak liggen. Maar moeder vindt dat geen goed idee. Ik hoor de irritatie in haar stem, waaruit ik opmaak dat het niet het eerste artikel is waar om gevraagd wordt. Ik vervolg mijn weg door de winkel en bij de kassa kom ik moeder en zoon wederom tegen. Ditmaal heeft zoonlief de chocolade eieren in de smiezen en smeekt hij zijn moeder om zo’n ei, alsof zijn leven ervan af hangt. Ondertussen is moeder met woeste handelingen bezig om alle boodschappen op de band te leggen en doet zij een verwoede poging om haar portemonnee te vinden. Ik aanschouw het stressvolle tafereel en voel de neiging opborrelen om deze mevrouw te voorzien van een begripvolle; ‘Relax’ het komt wel goed.. Totdat ze ontploft tegen haar zoon:

Ze pakt hem fel bij zijn arm en slingert hem half door de winkel en roept woedend tegen hem “Jij denkt echt dat alles om jou draait he”!? 

55e734d314000077002e4bd9


Hoe stressvol en deels verklaarbaar de reactie van deze moeder ook is. Mijn pedagogische radar gaat direct draaien en eigenlijk moet ik van binnen heel hard lachen. In mijn hoofd gaat het toneelstuk verder en reageer ik op de mevrouw met:

Ja! Uw zoon denkt inderdaad dat alles om hem draait, hij is namelijk EEN PEUTER. De fase waarin hij ‘zoals u zojuist geconstateerd heeft’ denkt dat alles om hem draait en hij reageert vanuit impulsen. Hij is daarmee dan ook nog niet in staat om te denken: mama doet nu boodschappen en heeft stress, dus kan ik nu maar beter rustig achter haar aanhobbelen en precies doen wat zij zegt.

Wellicht kan hij dat, 1 minuut.. totdat hij de kleurrijke chipszakjes ziet schitteren, of de spidermanlolly’s.. tja, dan heeft dat even prioriteit voor hem. En ja.. dat is lastig voor mama. Vooral als je geconcentreerd je lijstje dat je net thuis hebt laten liggen op de keukentafel probeert te herinneren. Begrijp me niet verkeerd, elke moeder komt in dit soort stresssituaties terecht en het is dan ook echt geen schande als je daardoor eens uit je slof schiet tegen je kind. Maar soms vind ik het wel belangrijk om te beseffen wat je eigenlijk tegen je kind zegt in welke fase. 

Eyeopener

Een peuter leert in zijn ontwikkelingsfase om zijn impulsen onder controle te houden. Dat is een lastige vaardigheid en kan daardoor nogal eens gepaard gaan met een driftbui. Ook leert hij omgaan met de wensen en behoeften van zichzelf en een ander. Hiermee wordt duidelijk dat hij zijn eigen ik gaat ontwikkelen. Vanaf ongeveer 30 maanden zal een kind dan ook meer plezier gaan halen uit het voldoen aan de wensen van anderen, zoals opvoeders. 

Dus voordat we onze peuters aanspreken op het feit dat zij dénken dat alles om hen draait, moeten we eerst even nagaan of dit een hatelijk verwijt is of gewoon een feitelijke constatering die past in zijn ontwikkeling.

♥ Liefs Amanda

Continue Reading

Als je erachter komt dat de gemiddelde acteur op tv jonger is dan jij..

gtstGTST

Als die-hard GTST fan is mij echt niet ontgaan dat de soap een duidelijke verjongingskuur heeft ondergaan. De piepjonge sam, rover(wat een naam), wiet en rikki huppelen al weer enige tijd rond in de soap. Daarnaast is de soap zich ook overduidelijk gaan specialiseren in mannelijke hapjes met afgetrainde body’s.

Blijkbaar was de komst van mega-toby zo’n groot succes, dat er een aparte zoektocht is geweest naar acteurs met mooi lichaam. Want plotseling was daar Thijs Kramer (Oeh Lala) en had tot mijn grote verbazing Job Zonneveld een geweldige transformatie ondergaan (Teun kuilboer eat you’r heart out). De acteerprestaties van deze knapen ga ik hier echt niet bekritiseren, maar eerlijk is eerlijk: ik blijf graag mijn soapje kijken met deze knapperds op de buis.

My Confession

Nou moet ik even iets bekennen: Ik google mensen; bekende mensen. Gewoon, leuk om te zien waar ze in gespeeld hebben en hoe oud ze zijn. Nou schrik ik me toch steeds de pleuris, wat blijkt: ik ben ouder dan de de getransformeerde Job Zonneveld! Potverdorie, laat dat beschuitje dan ook maar zitten. Of wat dacht je van de nieuwe Syl (not-my-type) Selmhorst? Die bleek nog vloeibaar goed te zijn geweest ten tijden van mijn 1e Citotoets! Oh My God, dat is confronterend.

Wipkip

KOEKOEK! Het idee dat er een hele schare succesvolle, afgetrainde ‘kinderen’ bestaat die rond het jaar 2000 zijn geboren vind ik tamelijk raar.

In mijn beleving zit die bevolkingsgroep nog op een wipkip in de speeltuin. Nu blijkt dat ze dat wel zitten maar ondertussen met ontbloot bovenlijf en afgetrainde biceps.

Hallo realiteitscheck, tijd om wakker te worden en vooral volwassen. Soms vergeet ik even dat we allemaal ouder worden, dus ook de kleutertjes en peutertjes van toen zijn momenteel bezig met een veelbelovende studie naar micro-organismen in de ruimte. Tja, mijn jaren als 20-er heb ik er tenslotte ook al bijna opzitten.

Die nieuwe fase, ik moet er soms nog even aan wennen denk ik.. of minder GTST kijken.

Of ik kom gewoon tot de fijne conclusie dat de jeugd van tegenwoordig ontzettend knap en succesvol is. Stay Positive!

 

♥ Amanda

 

Continue Reading

Klaagzang: Hoe overleef ik mijn tweede zwangerschap?

Wat was het stil hé, ik weet het. Ik schaam mij diep. Maar de motivatie om te schrijven was even zoek. En dat had alles te maken met deze tweede zwangerschap, waarvan momenteel het einde in zicht is. Mocht je nou geen zin hebben in een persoonlijk verhaal met een ietwat negatief karakter, lees dan vooral niet verder!

Ik had me zo enorm verheugd op het weer zwanger zijn, misschien iets teveel zelfs. Want godallejezus, wat is een tweede zwangerschap zwaar. Ik wil echt niet teveel klagen hoor.. Nouja, eigenlijk wel. JA het is een wonder, en JA ik ben dankbaar, maar Nee het is gewoon niet zo leuk als bij de eerste keer zwanger zijn. Voor mij niet in ieder geval.

Vanaf het moment dat ik geteisterd werd door de misselijkheid heb ik mij dagelijks afgevraagd waar ik in godsnaam weer aan begonnen was. Even liggen op de bank met een serie is er niet bij, want een stuiterende dreumes/peuter die al vroeg het woordje nee heeft ontdekt wilt de hele dag ‘pelen’, zit uitgerekend nu  in een soort fase waarbij het voor elk slaapje een must is om een half uur te krijsen in bed.

Na 3 maanden, bestond de klaagzang voornamelijk nog uit enorme vermoeidheid. Genieten van het zwanger zijn deed ik eigenlijk niet. Het zat me vooral in de weg, zelfs het aankomen en dikker worden vond ik verschrikkelijk.

Ik voelde me een enorme zeekoe door mijn snelgroeiende buik en het stijgende nummertje op de weegschaal.

Deels werd dat ook veroorzaakt doordat men om mij heen mijn buik al zooo groot vond en doordat andere zwangeren op zeer vrolijke toon lieten weten ‘nog maar’ 3 kilo te zijn aangekomen. Pfoe..! Nice for you girl.. nee ik toch wel iets meer kilo’s. Ja echt waar.. Ja, nee het klopt inderdaad dat het niks zegt, ja het is inderdaad ook bij iedereen anders.. (@^&*grrr&^%$)

 

Met 30 weken lukte het niet meer om een fatsoenlijke collega te zijn (Lees: tillen en schoonmaken werd te zwaar) en raakte ik in de ziektewet. Hierdoor merkte ik al snel dat ik me psychisch en fysiek weer beter ging voelen. De enorme pijn in mijn lijf nam af, ik sliep weer beter, ik schafte zelfs mijn middagdutje af. En last but not least, ik voelde me weer ontzettend blij, heb zin om leuke dingen te doen en ik merk dat ik meer geduld en energie heb. Momenteel zit ik in mijn 3e week thuis en ik kan niet anders zeggen dan dat ik mij de hele zwangerschap nog niet zo lekker heb gevoeld. Ik kan eindelijk een beetje genieten van het zwanger zijn en ik kijk zelfs enorm uit naar de komst van de kleine spruit.

Nu terugkijkend op de afgelopen periode ben ik mij toch wel bewust geworden van het feit dat dit geen leuke periode was. Het verschil met nu is dusdanig groot dat ik hier toch wel van ben geschrokken en ziekmelden een goede keus was. Zwanger zijn is tenslotte een bijzondere periode in je leven die je niet snel meer over kunt doen (Nouja, kan wel.. maar dat is een persoonlijke keuze). Moraal van het verhaal is dan ook dat je ervan moet genieten en als dat niet lukt, je er alles aan moet doen om wel het gelukkige gevoel boven te krijgen door wellicht andere keuzes te maken.

En Ja! Ik heb ook weer zin en inspiratie om over leuke dingen te schrijven.

Er staan al een paar leuke onderwerpen op mijn to do lijstje! Hopelijk tot snel!

♥ Amanda

Continue Reading

5x tips in de nee-fase

Zomaar plotseling van de een op de andere dag ontdekte mijn dreumes dat ‘nee’ ook een leuk woord is. Op zich begon het best grappig. Lize heb je een leuke dag gehad? Nee! Vind je papa lief? Nee! Heb je poep op je hoofd? Nee! Nou hahaha.. lachen gieren brullen en zo aandoenlijk dat zo’n erwtje een nieuw woordje heeft geleerd.. aahh. Tot de dag dat het erwtje veranderde in een driftkikker.

IMG_4002Nee is zo’n beetje het enige woord dat nog ter tafel komt, en naast de spraak doet tegenwoordig ook de hele lichaamstaal mee. Als ik drinken in haar verkeerde beker schenk is het nee + op de grond liggen krijsen en spartelen, in de winkel is het grappig om keihard weg te rennen (oh gosh, richting het wijnschap), bij het oversteken gaat ze midden op straat liggen omdat ze geen hand wilt geven en als het eten niet naar wens is wordt het bord over de tafel geslingerd.

Nu hoor ik het gros denken: Lekker aan het opvoeden daar! Als je mij dit verhaal een paar jaar geleden had verteld had ik waarschijnlijk net zo gereageerd. Maar nu zie ik die verhoudingen toch wat anders. HET GEBEURT GEWOON, tussen de wel-uitgedachte opvoedpraktijken door.

Nou dacht ik altijd dat je met goed communiceren en duidelijke regels en ritme dit soort ellende wel aan kon. Maar van die wolk stortte ik dus af. Niks is minder waar. Het zal gerust wel wat bijdragen, maar geloof mij: Op sommige dagen pak ik het liefst een rol behang en stop ik dat kleine monster er even achter. Als ik ’s avonds dan even bij haar ga kijken zwijmel ik dan nog wel even weg hoor..  mijn baby. ahh.. om vervolgens de volgende ochtend weer met klotsende oksels en het zweet in de bilnaad een dwarse dreumes te overtuigen van het feit dat rondlopen met een poepluier niet bepaald fris is, sandalen in de stromende regen niet fijn zijn, die oranje jas niet mooi staat op die roze broek en het echt veel fijner is om lopend naar de winkel te gaan i.p.v. met de auto.

Uiteraard staat de theorie er vol mee: De Nee-fase, de tijd waarin kinderen gaan ontdekken dat ze een eigen willetje hebben en hun identiteit gaan ontwikkelen. Ze ontdekken dat ze met nee andere reacties kunnen uitlokken en situaties kunnen beïnvloeden. Een hele normale ontwikkeling, maar voor jonge ouders soms best zwaar. Ik zet de beste tips en trucs even op een rijtje. Maar geloof me, je kan het woordje nee niet bannen. 

  1. Stel je kind  geen vragen waar het met nee op kan antwoorden. Geef liever duidelijk aan wat je gaat doen.
    • Wil je mee naar boven lopen? Nee! → We gaan naar boven
    • Zullen we je luier even verschonen? Nee! → We gaan je luier verschonen
  2. Als je kind blijft weigeren door dwars te doen kies ik er vaak voor hem 2 keuzes te geven:
    • Ga je zelf naar boven lopen of zal ik je tillen? Jij mag kiezen. Zodra hij dwars blijft kun je nu je kind naar boven tillen (waarschijnlijk onder luid protest) maar je hebt het wel van te voren aangegeven. In de toekomst zal hij steeds vaker kiezen voor zelf lopen.
  3. Laat je niet leiden door emoties, zie het als een toneelstuk waarin je je kind helpt om zijn emoties onder woorden te brengen. Je kind ligt voor de 5e keer schreeuwend en tierend op de grond omdat hij zijn zin niet krijgt. Jij raakt zwaar geïrriteerd en bent geneigd hem vast te pakken en te roepen: en nu houd je op! Het raakt je emotioneel.
    • Probeer rustig te blijven en je kind te begrijpen. Hij leert momenteel tot hoever hij kan gaan en moet even dealen met een enorme teleurstelling. Hij weet nog niet goed hoe hij zijn emoties wel kan uiten. Door tegen je kind te schreeuwen geef je eigenlijk aan dat dit een goede manier van uiten is. Liever kies je voor:
      • Negeren totdat hij rustig wordt, dan geef je hem weer positieve aandacht.
      • Pak hem vast en knuffel hem
      • Zeg tegen hem dat je begrijpt dat hij boos is maar dat … nou eenmaal niet kan.
  4. Wees consequent in je handelen! Als je je kind toch steeds zijn zin geeft omdat hij anders boos wordt leert hij niet wat de regels zijn thuis en zal dwars gedrag blijven omdat hij weet dat het effect heeft om te schreeuwen.
  5. Complimenten. ‘Wat je aandacht geeft, groeit’ een mooie quote die perfect omschrijft hoe kinderen ontwikkelen. Positieve aandacht zorgt ervoor dat kinderen in het vervolg weer dat positieve gedrag laten zien. Zit je kind rustig te kleuren aan een tafel, is een compliment voor het fijne spelen zo gemaakt. Poetst je kind zomaar eens zijn tanden zonder strijd, geef hem hier een compliment voor. Complimenten geven is zoveel positiever en doet een kind goed. Toch wordt het gauw vergeten. Negatief reageren op het dwarse gedrag van kinderen kan de sfeer in huis soms flink naar beneden halen, daarnaast doet het weinig tegen het dwarse gedrag van je kind.

Ik weet hoe lastig deze fase is, en geloof mij. Af en toe ben ik het zo zat! Maar ik zie nu dat consequent zijn, liefde geven en duidelijke regels toch wel zijn vruchten afwerpt. Ook hierin is natuurlijk geen kind en situatie hetzelfde. Maar een handvat hier en daar kan nooit kwaad toch;-).

Andere ervaringen of tips zijn natuurlijk zeer welkom! Ik ben erg benieuwd!

Succes!

Liefs ♥ Amanda

Continue Reading

De puberteit, is die echt zo heftig?

Er zijn van die dagen, dan lijkt het of alle puberkinderen massaal het huis hebben verlaten om gezellig een kliekje te vormen dat luidkeels de straat in beslag neemt. Hoe? Door met keiharde muziek aan over straat te fietsen, je brutaal en vaak arrogant aanstarend en dan op het laatste moment arrogant ‘hahaay’ blèrt en ook nog een fatsoenlijk antwoord terugverwacht.

Dat is vaak het moment waarop ik twijfel: Netjes ‘hoi’ terugzeggen, negeren of net zo achterlijk ‘haahay’ terug blèren.

Overweging : Als ik wat terugzeg, lachen ze je uit. Als ik niks zeg, lachen ze je uit. Als ik net zo achterlijk en bijdehand ‘hahaay’ terug ga blèren, lachen ze je uit. Lastig keuzes zijn er toch op de wereld..

Als ik met mijn vriendin dit soort pubers tegenkom vragen we ons altijd verwonderend af of wij ook zo waren vroeger. De conclusie is vaak unaniem “Nee joh! Ben je mal, Wij deden wel gek, maar niet zó gek”. Toch? Nouja.. misschien, soms, met een paar breezer in ons mik, of zonder. In ieder geval ontgaat ons nooit de gedachte dat die pubers tegenwoordig toch best wel heftig zijn. Aldus, een stel volwassen geworden mutsen van bijna 30.

100_3862

SANYO DIGITAL CAMERAIMG_20160711_134314

 

 


 

Vanaf ongeveer 12 jaar doet de puberteit zijn intrede, oftewel een kind wilt vanaf nu steeds meer zijn eigen identiteit gaan ontwikkelen. Het is een fase die maatschappelijk vaak wordt bestempeld als moeilijk, heftig en recalcitrant vanuit de puber zelf. Sommige kinderen kunnen meer dan anderen worden bestempeld als extreem puberaal, maar in hoeverre ligt de daadwerkelijke oorzaak bij het kind?

Uiteraard is bij elk kind sprake van een stukje karakter. De ene puber is opvliegender van karakter dan de ander. Ook maakt het ene kind meer hormonale veranderingen door dan de ander, en gaan leeftijdgenootjes een erg grote rol spelen. De ene puber gaat dan ook meer opzoek naar zijn identiteit dan de ander. De rol van ouders in dit proces is van groot belang.  Als ouders niet durven los te laten kan er sprake zijn van heftige botsingen omdat een puber zich meer en meer gaat afzetten tegen zijn ouders.  

Belangrijk is om als ouders te beseffen dat je zelf ook een aandeel hebt in het recalcitrante gedrag van je kind. Hoe meer jij je kind zijn leven wilt bepalen en hem te weinig loslaat in zijn keuzes, hoe meer het kind hier tegen in opstand komt. Uiteraard heeft elk kind sturing nodig en is het niet erg als dat zo nu en dan botst. Belangrijker is om te luisteren naar je kind en zijn ideeën en opvattingen. Ouders zijn er om sturing te geven aan die ideeën en samen een gulden middenweg te vinden, niet om ze te veranderen in iets wat jij zelf goed vindt. Zo kunnen pubers vaak erg experimenteren met leefstijlen en uiterlijk vertoon (vegetarisch, gothic, skaters). Dit is een manier om zijn identiteit te vinden.

Voor veel ouders is de puberteit een lastige periode, misschien nog wel meer dan voor de puber zelf, niet alleen vanwege de pittige strijd die vaak plaatsvindt, maar ook het besef van het losmakingsproces is voor veel ouders (vooral moeders) lastig. Voorheen nam je je kind mee aan de hand en kon je precies vertellen welke keuzes goed voor hem waren. Nu laat datzelfde kind jou hand los en wilt hij op eigen benen staan. Oke, hij voelt zich soms iets té onoverwinnelijk, maar ook dat normaliseert zich weer zodra hij de adolescentie bereikt. 

Verwacht vooral niet van je puber dat hij zich in jou verplaatst, ze hebben nou eenmaal niet het vermogen zich te verplaatsen in jou moedergevoelens. En dat hoort ook niet. Want zeg nou zelf, zo onbezorgd en leuk als de puberteit was, zal het niet gauw meer worden toch? (voor velen dan).   

♥ Amanda

Continue Reading